Vanyas Hikaye

"Vanyas Hikaye" okumak için aşağıdaki yayınımızı inceleyiniz.

Vanyas Hikaye

05.07.6070
''Ders bitti çocuklar, çıkabilirsiniz.''
-00981 dersten ayrıldı- -00989 dersten ayrıldı-
Dersten ayrılıp biraz hava almak için balkona çıktım, ne hava ama, dışarıdaki gaz oksijenden farklı bir gaz. Eskiden insanlar yaşamak için oksijene ihtiyaç duyarmış, oksijen onlar için yaşam şartıymış, şimdiki insanlar ise buna pek ihtiyaç duymuyor. İnsan yapısı zamanla değişerek yeni dünyaya adapte oldu. Doğrusu dinozorlarla aynı kaderi paylaşıp dünyadan silinip gitmeye pek niyeti yoktu insanoğlunun.
Düşüncelerimden sıyrılıp biraz internette vakit geçirmeye karar verdim.
Eskiden insanların yaşadığı şeylere meraklı olduğumu fark etmişsinizdir. Biraz daha insanlar hakkında araştırma yapmaya karar verdim. İnsanlar demem biraz garip gelmiş olabilir ama tabii ki bir sebebi var. Eski insanlar yeni insanlara göre aciz varlıklarmış, şimdiki insanlar atalarının yapısından farklı oldukları için kendilerine yeni bir isim koydular, yeni insanlar kendilerine "Vanyas" diyor. Anlamı üstün insan.
İnternette geçen birkaç saatin ardından eski bir gazete haberine rastladım. Misket diye bir şeyden bahsediliyordu, çocuk insanların oynadığı bir oyunmuş. Küçük camdan toplarla mahalledeki çocuklar hep birlikte birleşip oyun oynuyorlarmış. Mahallenin anlamını bildiğimden emin değilim. Sanırım bir tür toplu yaşam alanı. Şimdilerde dünya çok boş, Vanyaslar çok azaldı, dünyadaki Vanyas sayısı belirli bir sayıda tutuluyor, her şey internetten yapılıyor, Vanyaslar çok önemli olmadıkça birbirleriyle yüz yüze görüşmüyor ve birbirine gerçekten çok uzak yerlerde yaşıyor. Ayrıca cidden bu çocuklar kendilerinden farklı bir insan görmüşler mi?
Vay be! Doğrusu bir Vanyas arkadaşım olmasını isterdim.
Hem de çok. İnsan oyunları çok dikkatimi çekmişti ve gün boyunca çocuk insanların oynadığı oyunları araştırdım durdum. Yakar top, saklambaç, körebe... Gerçekten çok eğlenceli gözüküyorlar, eğer bana bir dilek hakkı verilseydi gerçekten 2000'li yıllarda yaşamak isterdim. İnsan olmak, yüz yüze görüşmek temas kurmak, sarılmak... Vanyaslara çok uzak şeyler. Hayatında başka bir Vanyasla yüz yüze görüşen biri gerçekten şanslı sayılıyor. Aslında biz hayal kurmayalı gerçekten uzun zaman oluyor, hayal kurmuyoruz çünkü neredeyse istediğimiz her şeye sahibiz. Bizim yerimize düşünen makineler de olduğu için fazla düşünmeyiz. Aslında anlatınca çok sıkıcı bir hayatım olduğunu fark ettim. Ve acaba.. Ben de insanlar gibi eski zamanlarda oyun oynayabilir miyim? İmkânsız değil hayır. Sadece düşünmek için biraz süreye ihtiyacım var. Benim bir hayalim var artık, Vanyasların çoğunda olmayan birşey. Bir hayal. Bu gerçekten çok değerli bir şey ve bunun için çabalayacağım.
Bu fantastik hayali kurmamdan birkaç gün sonra sonunda nasıl yapacağıma dair bir fikir kafamda netleşmişti.
Üreticiden insana benzeyen robotlar yapmasını isteyecek ve küçük insanların benimle oyun oynamasını sağlayacaktım. Çok mantıklı bir fikir gibi gelmişti. Üretici her şeyi yapabiliyorsa elbette bir insan da yapabilirdi. Vanyaslar bunu öğrenirse başıma bela açılabilirdi sanırım. Ama sorun değil. Ne pahasına olursa olsun oynamak istiyordum çünkü, eğlenmeden geçen bir hayat yaşamak istemiyordum.
Üreticinin insan robotları oluşturması yaklaşık bir hafta sürdü. Artık dört tane insan çocuk arkadaşım vardı. Onları gizlemeliydim sanırım.
İnsan robot arkadaşlarımın oyunları öğrenmesini sağladım geriye kalan tek şey benim de oyunu öğrenmemdi. Bunu kısa sürede hâllettim. Artık gün boyunca eğlenebileceğim arkadaşlarım vardı. Oyunlarımız bitince onları dolabıma gizliyordum. Ve böylece diğer Vanyasların haberi olmuyordu.
Bir gün çevrim içi eğitimde dolabımdaki arkadaşlarımdan biri çalışmaya başladı. Dolap açılınca öğrenciler ve öğretici durumu fark ettiler. Gizli arkadaşlarım ifşa olmuştu. Bu büyük bir suçtu. Vanyas sayısının sabit tutulduğunu söylemiştim.
Bu yüzden her ne kadar bir robot olsa da Vanyaslara benzer bir şey yapmam kurallara aykırıydı. Ayrıca yapay zekânın insanlığın yerine geçmesinden çok korkuluyordu. Bence geçti bile ama savaş, katliam benzeri bir şey olmadıkça Vanyaslar bunu fark edemeyecek. Size Vanyasların fazla düşünmediğini söylemiştim. Yakında robotlar kendini imha eder diye düşündüm üretilen her robotun bir imha kodu vardı ve Vanyas yasalarına aykırı robotlar imha edilirdi. Sanırım arkadaşlarımla eğlencelerim pek de uzun sürmedi. Ama düşünüyorum da... İnsanlar gerçekten şanslı varlıklarmış. Hâlâ birilerini görebiliyorken mutlu olmalılarmış.
Ayşe'nin sınıfta bu günlük parçasını okuduktan sonra kendimizi gerçekten garip hissetmiştik. Bu not gerçekten gelecekten gelmiş olabilir miydi?
Ne fark eder. Aslında bence bize elimizdeki şeylerin kıymetini hatırlatmıştı.
Lütfen siz de hâlâ arkadaşlarınızla oynayabiliyorken durmayın, hâlâ gülebiliyorken yüzünüzden hiç eksik olmasın gülüşünüz.

"Vanyas Hikaye (Çocuklardan Ev Yapımı Öyküler)" ile ilgili aşağıda bulunan emojileri kullanarak duygularınızı belirtebilir aynı zamanda sosyal medyada paylaşarak bizlere katkıda bulunabilirsiniz.