“Türk Düşünce Tarihi Ders Kitabı Cevapları Sayfa 51 MEB Yayınları” ulaşabilmek ve dersinizi kolayca yapabilmek için aşağıdaki yayınımızı mutlaka inceleyiniz.

Türk Düşünce Tarihi Ders Kitabı Cevapları Sayfa 51

Tasavvuf da tıpkı kelam ve fıkıh gibi İslam kültürü içinde sonradan ortaya çıkmıştır. Tasavvufun temelini Hz. Muhammed ve sahabenin yaşayışı oluşturur. İlahi hakikate (tanrısal gerçekliğe) ve kurtuluşa ermek amacıyla dünyaya ait her türlü nimetten uzak durulması gerektiğini benimseyen, buna karşılık manevi ve ahlaki bir yaşamı öngören tutuma züht; bu tutumu benimseyenlere ise zahit denmiştir. Hasan Basri (641-728), Veysel Karani (594-657) ve Rabia Adeviyye (718-801) gibi zahitler ilk dönem sufileridir. Bu dönemin en belirgin özelliği; dinî duyuş ve yaşayışta teoriden çok pratiğe, söylemden çok eyleme, bilgiden çok ibadete ve ahlaka önem verilmesidir. Züht anlayışı zamanla sistemleşerek tasavvuf düşüncesine (İslam mistisizmi) dönüşmüştür. Sufilere göre dinin bir zahirî (görünen, dış), bir de bâtıni (görünmeyen, iç) yönü vardır. Tasavvufun ilgi alanı dinin bâtıni yönüdür. Zahirî ameller ile onlara ait hükümler İslam dininin şeklî yönünü ve dış görünüşünü; iman, ihlas, marifet, sevgi, muhabbet, aşk, merhamet, takva, tevekkül, sabır, şükür gibi kalbe ait ameller ile bunların hükümleri ise dinin manevi (bâtıni) yönünü oluşturur. Kısaca tasavvuf; insanın iç yönünü geliştirmeyi, insanı olgunlaştırmayı ve Tanrı'ya yakınlaştırmayı amaçlamıştır. Tasavvuf düşüncesine göre bu kolay bir yol değildir. Amaca ulaşabilmek için nefsin terbiye edilmesi ve ahlakın güzelleştirilmesi gerekir. Aklın ve duyu verilerinin ötesinde tasavvufun asıl bilgi kaynağı keşif ve ilhamdır. Keşif aklın ve duyuların yetersiz kaldığı konularda sufinin doğrudan bilgi edinme yoludur. İlham hiçbir aracı olmadan Tanrı'dan alınan bilgidir. Sufilere göre bu bilgi türü, kalbin manevi temizlikten sonra Tanrı'nın kendisine verdiği nurla aydınlanması sonucu oluşur ve ilahi bir sezgidir. Gazali'ye göre bu bilgiye kalp gözüyle ulaşılır. Teorisini Muhyiddin İbn'ül Arabi'nin (1165-1240) kurduğu, Sadreddin Kone- vi'nin (1210-1274) ve sonraki sufilerin temellendirip geliştirdiği vahdetivücut (varlığın birliği) anlayışına dayalı evren tasavvuruyla birlikte XIII. yüzyıl tasavvuf düşüncesinde yeni bir dönem başlamıştır. Bu dönemde sufi metafiziği vahdet (birlik) düşüncesi etrafında şekillenmiştir. Vahdet düşüncesini açıklamaya yönelik vahdetivücut (varlığın birliği ve varlıkta birlik) ve vahde- tişuhud (görünenlerin birliği) olmak üzere birbirine yakın iki farklı düşünce biçimi oluşmuştur. Vahdetivücut düşüncesine göre mutlak bir varlık vardır ve onun dışındaki varlıkların gerçekliği yoktur. Var olduğu sanılan şeyler, onun nesneler dünyasındaki yansımalarından oluşan görüntülerden ibarettir. Muhyiddin İbn'ül Arabi bu düşüncesiyle Mevlana Celaleddin Rumi, Yunus Emre, İsmail Hakkı Bursevi gibi kendisinden sonra gelen pek çok sufiyi etkilemiştir. Vahdetişuhud vahdetivücuttan farklı olarak mutlak varlık dışındaki diğer varlıkların gerçekliğini kabul etmektedir. Mutlak varlık dışındaki varlıklar sadece bir yansıma değil, Tanrı'nın varlığının izlenimlerini yansıtan gerçek varlıklardır. Her şey Tanrı'dan gelmiş, yine ona dönmektedir. Sufinin amacı Tanrı'nın varlığında kendi varlığını eritmektir. İşte o zaman mutlak varlıkla bütünleşmiş olur. SIRA SİZDE
Soru: İlk dönem Türk-İslam düşüncesinin dinî boyutunu oluşturan unsurların birbiriyle ilişkisi hakkındaki düşüncelerinizi arkadaşlarınızla paylaşınız.
  • Cevap: İlk dönem Türk-İslam düşüncesinde dinî unsurlar, Gök Tanrı inancıyla İslam'ın öğretilerinin birleşmesiyle şekillenmiştir. Türkler, İslam'ı kabul ederken eski inançlarından bazı unsurları korumuş, İslam'ın ahlak ve adalet anlayışıyla harmanlamışlardır. Bu, Türk-İslam düşüncesinin kendine özgü bir yapıya sahip olmasını sağlamıştır.

Türk Düşünce Tarihi Ders Kitabı Cevapları Meb Yayınları Sayfa 51 ile ilgili aşağıda bulunan emojileri kullanarak duygularınızı belirtebilir aynı zamanda sosyal medyada paylaşarak bizlere katkıda bulunabilirsiniz.