NEBİYE İBRAHİMOVA HAYATI

  • (Razgrat, 1948-)
  • Sofya Üniversitesi Türkoloji Anabilim Dalından mezun oldu.
  • Şiir yazmaya üniversite yıllarında başladı.
  • Eserleri “Yeni Hayat” dergisinde basıldı.
  • Öğretmenlik yaptı.
  • 1989’da zorunlu göçe tabi tutularak Türkiye’ye geldi.
  • Şiirleri oldukça liriktir.

NEBİYE İBRAHİMOVA ŞİİRLERİ

BEN VE SEN I Ne vaatlerde bulunmuştun giderken Böyle miydi sözünde durman senin? Gözlerinin kıvılcımına saman olup da yandım dönüp bakmadın bile ardına... Bu kadar mıydı sevmen senin? Sevginin gizlerini gelecekte anlarsın, dedin. Beni küçük görüp de anlamaz mı sandın yani? Hey insafsız Kül olmaz mı sandın beni Yanar yanar da... Sen bir yolcuydun Ben bir taze fidan Oturdun gölgeme Kırık dalımı görmeden... Dinlendin dinlenebildiğin kadar Giderken bir dal da sen kırdın Beni yeniden yeşillenir de Çiçek açar mı sandın II Başka kapıda yalvarıyorsun, biliyorum, Yolunu kesmeyeceğim, sakınma! Bir yıldız olup geçeceğim üzerinizden Kollarınız belik gibi örüldüğü anda mehtaplı gecede, Dört göz yolumu izleyip Bahtiyarlık dileyecekler Unutacaklar beni sarhoşluklarında... Bense gıpta edip onlara Düşeceğim uzun yollara Mini minicik bir saadet aramaya! Düşeceğim uzun yollara Mini minicik bir saadet aramaya!

**********************

İSTANBUL Bir oya gibi örmüş yıllar seni Gördüğüm en güzel nakış sensin dünyada Sürme çekmiş gözlerine Boğaz’ın Seviyorum desem az gelir sürmelim. Kısmetimmiş, kaderimmiş kavuşmak sana Evlâd’ı Fatihan’ım, fethin oldum ben. Sayılmaz sevgimi yankılayan köşeler. Seviyorum, desem, az gelir İstanbul. Kız kulesi kulağımda bir fısıltı-efsane- Sultanahmet, Ayasofya, Dolmabahçe. Martıların kanadından nurlanmış... Seviyorum, desem az gelir nur tanem. Kim ne derse desin, sevilmeye değersin. Dün yoktum sende, bu gün benimsin Dünya nefesimi sayar gibi benim de Ne desem az gelir sevgilim İstanbul