"Küçük Ülkü’nün Büyük Dünyası Hikaye" okumak için aşağıdaki yayınımızı inceleyiniz.

Küçük Ülkü’nün Büyük Dünyası Hikaye

Benim adım Ülkü. Bir yaşındayım. Daha doğrusu çevremdeki insanlar bana "Ülkü" diye sesleniyor. O yüzden adımın "Ülkü" olduğunu düşünüyorum. Bu dünyaya özel bir görev için geldim. Yaşadığım evde benden başka üç kişi daha var. Hepsi de bir garip. Her gün sabah erken saatlerde evden sırasıyla çıkıyorlar. Karanlık olunca eve önce anne kişisi geliyor, sonra abi, en son da baba. Şimdi size biraz onlardan bahsedeceğim. ADI: Abi YAŞ: Benden çok büyük. GENEL GÖRÜNÜŞ: Gözüm onu pek tutmuyor. Değişik bir tip. GÜÇLÜ YANI: Hayalperest ZAYIF YÖNÜ: Ev ödevleri ÖZEL GÜCÜ: Eğlenceli Abi denen kişi, her sabah evden aynı saatte, "okula gidiyorum," diye çıkıyor ama bana çok inandırıcı gelmiyor açıkçası. Bu abi kişisi karanlık bir tip. İnsan her gün aynı kıyafeti giyer mi? Bir de her gün okul denen yere gidilir mi? Bir yere bir kere gidersin, olmadı birkaç kez daha gidersin. Aynı yere her gün neden gidilir ki? Bu abi bir işler çeviriyor. Bir de her geldiğinde odasına girip bir şeyler yazıp çiziyor, okuyor. Odasına girdiğimde bana kızıp beni oradan çıkarıyor. Böyle yaptığında odasında bir şeyler gizlediğine eminim. Amacının ne olduğunu bir gün mutlaka öğreneceğim. Bazen yanıma gelip gülümsüyor ve bana "Sen de büyüyünce okula gideceksin Ülkü," diyerek kimi kandırıyor ki? Her gün o kadar saat okuldaymış. Çok komik. Ara sıra benimle oyunlar oynuyor. Ben de onunla vakit geçirmeyi seviyorum. ADI: Anne YAŞ: Artık hep otuz (Soranlara öyle diyor.) GENEL GÖRÜNÜŞ: Saçı başı hep dağınık. GÜÇLÜ YÖNLERİ: O bir süper kadın. ZAYIF YÖNÜ: Ben ve abi kişisi. ÖZEL GÜCÜ: Yorulmadan konuşmak. Anne denen kişi de her sabah evden "Okula gidiyorum," diye çıkıyor. Bu okul denen şey canımı sıkmaya başladı. Bu kadar önemli mi bu okul? Kafam karışıyor. Ama anne akşamları herkesten önce eve geliyor. Bir de her gün aynı şeyi giyinmiyor. Abi gibi de odasına girip ödev denen şeyi yapmıyor. Genelde onu mutfakta görüyorum. Bazen de renkli renkli boyalarla bir şeyler çizip, boyuyor. Bu boyalardan bana da veriyor. Çok sihirli bir şey bu boya denen şeyler. Anne kişisine iyi davranmaya çalışıyorum. Bu evde neredeyse tüm ihtiyaçlarımı o karşılıyor. Karnım acıkınca beni doyuruyor, bezimi kirlettiğimde değiştiriyor, uykum geldiğinde uyutuyor. Bazen o da benimle oyunlar oynuyor. Abi kişisine sürekli bir şeyler anlatıp duruyor. Beni sokağa en çok o çıkarıyor, o yüzden favorim "anne kişisi". Bazen bana şarkı da söylüyor. Sesi çok kötü ama üzülmesin diye ona bir şey demiyorum. ADI: Baba YAŞ: Evin en yaşlısı. GENEL GÖRÜNÜŞ: Biraz göbekli, saçlarında beyaz teller var. GÜÇLÜ YÖNÜ: Evdeki her şeyi tamir ediyor. ZAYIF YÖNÜ: İş ÖZEL GÜCÜ: Araba sürmek. Baba kişisi sabahları herkesten önce evden çıkıyor ama o diğerleri gibi okula gitmiyor. "İşe gidiyorum" diyor. Akşamları eve en geç o geliyor. O geldiğinde hep birlikte masaya oturup yemek yiyoruz. Günün bu zamanını çok seviyorum. Baba kişisi beni bazen havaya atıp sonra da tutuyor. Bu bir çeşit oyun galiba. Ben de bunu her yaptığında gülüyorum ama amacını anlamış değilim. Telefonla çok konuşuyor hep iş için diyor. Okul gibi bu iş de benim hoşuma gitmedi. Büyüklerin dünyası çok garip. Bazen bugün hafta sonu diyorlar ve araba dedikleri bir şeye oturup gezmeye gidiyoruz. Bu hafta sonu denen şeyi çok sevdim. Beni mutlu ediyor. Dünya'ya özel bir görev için geldim demiştim. Görevim sıkıcı, ellerinde hep telefon denen şey olan, her günü aynı yaşayan bu aileye hareket, neşe ve eğlence getirmekti ve daha yolun başındayız. Biz birlikte daha çok eğleneceğiz. Unutmadan son bir şey sormak istiyorum. Büyüdüğümde bu okul denen yere gerçekten gitmeyeceğim değil mi?

"Küçük Ülkü’nün Büyük Dünyası Hikaye (Çocuklardan Ev Yapımı Öyküler)" ile ilgili aşağıda bulunan emojileri kullanarak duygularınızı belirtebilir aynı zamanda sosyal medyada paylaşarak bizlere katkıda bulunabilirsiniz.