"Geçmiş ve Gelecek Hikaye" okumak için aşağıdaki yayınımızı inceleyiniz.

Geçmiş ve Gelecek Hikaye

Herkesin hayatında unutamadığı bir anı vardır. Benim ise iki tane var ve ikisi de 23 Nisan. Biri geçen yıl yani 2040, diğeriyse 2020 yani tam 21 yıl öncesi. 11 Nisan 2040 sabahı komutanımın telefonuyla uyandım. Bu seneki 23 Nisan kutlamalarında Türk Yıldızları takımında yer almamı istiyordu. Bunu duyunca hem duygulandım hem de gururlandım. Aklıma 2020 senesi geldi. O zamanlar 8 yaşındaydım. Bütün dünyada corona virüs diye bir hastalık vardı. Hastalık önce Çin'in Wuhan şehrinde görüldü. Ardından bütün dünyaya yayıldı. Çok geçmeden ülkemizde de okullar tatil oldu. Derslerimizi televizyondan takip etmeye başladık. Okulumu ve arkadaşlarımı çok özlüyordum. Hastalık yüzünden önce 65 yaş üstüne sonra da 20 yaş altına sokağa çıkma yasağı geldi. Artık ben ve kardeşlerim de dışarı çıkamayacaktık. Buna çok üzüldük. Evde sıkıldığımız için babam bize trambolin aldı. Kitap okuyor, öğretmenimin verdiği ödevleri yapıyor, kardeşlerimle oynuyordum. Zaman geçtikçe evimizde vakit geçirmeye alıştık. 10 Nisan akşamı iki gün boyunca birçok şehirde sokağa çıkma yasağı ilan edildiğini öğrendik. Zonguldak yani bizim yaşadığımız şehir de bunlardan biriydi. Artık ailece evde kalacaktık. Ertesi sabah annemin yaptığı bazlamanın kokusuyla uyandım. Ailece kahvaltımızı yaptık. Kahvaltıdan sonra bizimkilere ilginç bir soru sordum. "En çok hangi milli bayramı seviyorsunuz?" Annem 19 Mayıs Atatürk'ü Anma Gençlik ve Spor Bayramı'nı sevdiğini söyledi. Bu tarih Kurtuluş Savaşı'nın başlangıcıdır, dedi. Babam ise 29 Ekim daha güzel bir bayram çünkü bugün sahip olduğumuz hakları cumhuriyete borçluyuz unutmayın, dedi. Anneannem hemen söze karıştı: " Yurdumuzu düşmanlardan kurtardığımız 30 Ağustos'u nasıl unutursunuz?" Ben ise 23 Nisan'ı çok sevdiğimi söyledim ne de olsa hem çocuk bayramı hem de meclisimizin açıldığı gün. Böylece her bayramın çok değerli olduğunu anladık. Akşamüstü odamın penceresinden gökyüzüne bakarken hayallere daldım. Gökyüzünde özgürce uçmanın ne kadar güzel olduğunu düşünürken pilot olmaya karar verdim. Hele şu zorlu günler bir geçsin de... O sene 23 Nisan'ı balkonlardan ellerimizde bayraklarla kutladık. Belediye hoparlöründen duyulan marşlar hepimizi umutlandırdı. Çok geçmeden hastalık bitti ve okulumuza döndük. Öğretmenimi ve arkadaşlarımı ne kadar çok özlemişim anlatamam. Bence bizim bayram coşkumuz sayesinde virüs kaçtı ve biz kurtulduk. Komutanımın "Dilara" diye bağırmasıyla telefonun elimde olduğunu fark ettim ve kendime geldim. Komutanıma görevi kabul ettiğimi söyledim. 23 Nisan'a kadar çalıştık. Sonunda gösteri günü geldi. Uçaklarımız ışıl ışıl parlıyordu. Hoparlörden duyulan marşlar yine tüm tören alanını coşturuyordu. Pilot kabinime geçip oturdum. Uçaklarımızı çalıştırdık. Havada kuş gibi süzülüyordum. Herkes bizi alkışlıyordu ve sonunda gösterimizi bitirdik. O an çok gururlandım. Uçağımdan inerken bizi coşkuyla karşılayan çocukların pırıl pırıl gözleri tıpkı benim gibi hayallerini gerçekleştireceğini söylüyordu.

"Geçmiş ve Gelecek Hikaye (Çocuklardan Ev Yapımı Öyküler)" ile ilgili aşağıda bulunan emojileri kullanarak duygularınızı belirtebilir aynı zamanda sosyal medyada paylaşarak bizlere katkıda bulunabilirsiniz.