ENVER TUZCU HAYATI

  • (İzmir, 1916 - İstanbul, 1958)
  • İkinci Dünya Savaşı’ndan önce Yugoslavya’ya geldi.
  • İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra, Kumanova, Kalkandelen ve Üsküp’te öğretmenlik yaptı.
  • 1956 yılında Türkiye’ye göç etti.
  • Balkan Savaşları’ndan sonra Makedonya’da Türk Edebiyatı’nın devamını sağlamak amacıyla şiirler yazdı.
  • Şiirlerinin büyük bir kısmı, 1951 yılında Üsküp’te yayımlanan “Duygularım” adlı şiir kitabında toplandı.

ENVER TUZCU ŞİİRLERİ

BİR DAHA ONA

Ona sahip olmak için senelerce ağladım, Ümitsizlik günlerimde kalbimi ben dağladım. Kanatılan kalb yaramı hekimsiz ben bağladım, Manialar tanımıyan sular gibi çağladım.

En nihayet insaf etti gaddar felek halime, Atfı nazar itmeyip hiç fakirlik ahvalime, Merhem sürdü kalb yarama ümitsiz hayalime, Kavuşturdu meleğime, hayatıma, yarime.

Kalbim dolu sevgiyle, onun için yaşarım, Bana mesut değilsin sen diyene ben şaşarım. Kuvvet alıp sevgisinden dağları ben aşarım, Bin yıl sürse hayat yolu durmadan ben koşarım.

İLKBAHAR

Aralık, ocak, şubat Kurutmuştu dalları, Martın deli rüzgârı, Kaldırdı hep karları.

Nisan, mayıs ayında Giyindi tüm tabiat, Bahar dolu her taraf Başladı yeni hayat.

Gülüyor bahçelerde Dün ağlayan ağaçlar, Dönüyorlar geriye Uzaktan kırlangıçlar.

PAMUK

Mavi göz, nanoş yüzü Bilseniz ne kadar hoş, Fareleri görünce Derim ona: “Aman, koş!”

Kabarır sırtlan gibi Pençelerini açar, Yalnız komşu köpekten Hoşlanmaz, birden kaçar.

Bekler beni kapıda Okulumdan dönünce, Ne büyük sevinç duyar Kucağıma gelince.