BAHTİYAR VAHAPZADE HAYATI

  • (Şaki, 1925 - Bakü, 2009)
  • Bakü Devlet Üniversitesi Filoloji Bölümü’nden mezun oldu.
  • Filoloji doktoru olarak Azerbaycan İlimler Akademisi üyeliğine seçildi.
  • Üniversitede dersler verdi.
  • Azerbaycan özgürlük hareketlerinin öncülerindendir.
  • Eserlerinde Azeri Türkçesini en temiz şekilde kullanmaya özen gösteren ve halkının duygularına tercüman olan Vahabzade Azerbaycan’da Halk Şairi adıyla anılır.
  • 40’ı aşkın şiir kitabı bulunmaktadır.
  • Eserlerinde genellikle özgürlük, yurt sevgisi, din gibi temaları işlemiştir.
  • Ömürden Sayfalar, Vatan, Millet, Ana Dili, Soru İşareti kitapları Türkiye’de yayımlanmıştır.

BAHTİYAR VAHAPZADE ŞİİRLERİ

MENİM ANAM

Savadsızdır Adını da yaza bilmir Menim anam... Ancak mene Say öğredib Ay öğredib İl öğredib En vacibi dil öğredib Menim anam.

Bu dil ile tanımışam Hem sevinci Hem de gamı Bu dil yaratmışam

Her şiirimi Her nağmemi, Yoh men heçem Men yalanam Kitap kitap sözlerimin Müellifi menim anam

*************************

İSTANBUL

Bosfor körfezi İki kıt’a Söykenmiş birbirine Ortasında bu yolun. Bir tarafı Avropadır Bir tarafı Asiya İstanbul’un... Türk oğlu durup ortada Seyr edir Sağını Solunu. Bir şeherde birleşir İki kıt’a, Birinin başlangıcıdır Birinin sonu...

Sol tarafında Debdebeli geçmişinden yadigâr kalan Başı göklere ucalan Camileri, burçları, kal’eleri Durur bin yıldan beri. Sağ tarafında Modern evler, bankalar, hoteller... Türk oğlu Gözlerinden sualler yağa yağa Gâh sola bahır, gâh sağa İstanbul’un geçmişi vügarlı, şanlı Bu günü özüne yad Geleceği dumanlı...

Bu gün Bir ayağı Avropadadır Bir ayağı Asiyada Türkün Kulaklarında motor sesi, Dilinde Kur’an suresi Türkün.

Zaman onu dillendirir Asrın ahengine ses verir Düşünüp derinden Ancak babası çeker eteklerinden...

Çırpınır şeher İkilik içinde Düğüm düğüm olmuş fikirler Asrın keşmekeşinde...

Bir şeherde görüşür İki dünya, iki alem Tapacakdır eminem Türk oğlu Hakk yolunu O helelik seyr edir Sağını Solunu...

Yüreği şark yüreği Aklı garb aklıdır Türkün. Bu tezaddan Sinesi dağlıdır Türkün.

Durup his ile akıl arasında Hakikatle nağıl arasında İreli mi getsin, Geriye mi dönsün?! Geçmişinden kopabilmir Bu gününü Tapabilmir Ahtarır, Ahtarır, Ahtarır. Karşıda ışık var Ahtaran tapar!..

BUGÜN YEDDİN OLDU

Ne tez ellerini üzdün dünyadan, Balanı tek goyup hara getdin sen? Nece yoh olurmuş bir anda insan, Ele bil dünyada heç yoh imişsen. Güneş gurup etdi...otag garaldı, Bir anda yoh oldun sen hayal kimi. İndi düşünürem: senden ne galdı, Könlümde hatiran gara hal kimi. Meni boya başa yetirdin, ana, Bize borçlu bildik her zaman seni, Sen meni dünyaya getirdin, ana, Mense yola saldım dünyadan seni. Sen mene beşikde laylay çalmışsan Bugün laylay çalım sene men de mi? Senin şirin şirin laylaylarını Men sene gaytarım cenazende mi? “Yuhun şirin olsun” deyirdin mene, “Yuhun şirin olsun” deyim mi sene? Gerek men başına dönem dolanam, Meni hayat üçün Yatıran anam. Söyle ölümçün Nece yatırım Seni men bugün? Bu nece dünyadır, anlamıram men, Cilvesi cürbecür, rengi cürbecür Dünen nefesiyle seni isiden Bugün buza dönüp, daşa dönüptür. Bu nece dünyadır İnsan oğlunun Hayali göğdedir, özü yerdedir, Sağ iken çiyninde hayatın yükü, Ölende cesedi çiyinlerdedir... Bu nece dünyadır, bu nece dünya, Ölümü hagigat, hayatı rö’ya . Derdimin gamımın sendin ortağı. Niye üz dönderdin, bes niye menden? “Derdin mene gelsin!” deyerdin ahı. Niye derd caladın derdime bes sen?... Anam heçkes seni incitmemişdir. Men seni, men seni inciden gader. İndi kime açım derdimi bir bir, Kim menim derdime yanar sen gader? Evin her küncünde görünür yerin. Gözüm ahtarcıdır, ana ay ana, “Nenem hanı?” deyir körpe Azer’in, Men ne cevap verim ona, ay ana? Bilmirem, bilmirem bu ölüm nedir. Hayat var iken? Nefesin, ay anam, hele evdedir, Özün yer altında daşa dönmüsen, Bugün yeddin oldu... Anam yeddi gün, Bizimle beraber ağlar otaglar. Sene, Yalnız sene, Sene demekçün Könlümde ne gader menim sözüm var. “Kimleri çağırag bugün yeddine?” Halalar, bacılar soruşur menden. Anamdan soruşag, o biler deye, Senin otagına üz tuturam men. Anam, tapşırıldın ana torpağa, Bu ölüm, sineme çekdi dağ menim. Sen menim arhamda benzerdin dağa, Ele bil arhamdan uçdu dağ menim. Gızımın adıdır senin öz adın. Bu da göz dağıdır mene bugün de. Son defa sen mene bahıp ağladın, Suretim mezara getdi gözünde... Ömrü başa vurdun altmış yaşında, Altmışın üstünde durup yaşın da. Artıg senin üçün dayanan zaman Menimçün dolanır... Gün olur ahşam Vaht keçir, sen menden uzaglaşırsan, Men sene günbegün yahınlaşıram